Tagarchief: Jezus

De historische Christus, de kosmische Christus en de mystieke Christus zijn volgens Peter Deunov (Beinsa Douno) incarnaties van de Liefde

Wanneer ik over Christus spreek, bedoel ik niet een abstract principe, maar meer een feitelijke incarnatie van de Liefde. De liefde is de grootste realiteit en niet een abstractie. Zij heeft vorm, inhoud en betekenis.

Christus – welk idee de mensen ook over hem hebben als ‘historisch’, als ‘kosmisch’, als ‘mystiek’ – gaf aan de aarde de Lees verder

De indaling van de Logos in de mens Jezus. Van uiterlijke Jezus naar innerlijke Christus. Beschouwing van Jacob Slavenburg.

De indaling van de Logos in de mens Jezus heeft verregaande consequenties. Ook voor de opvattingen over verzoening door Jezus’ offer. De Logos- of Christus-kracht is het totaalbewustzijn van Geest, van God in zijn oneindige onkenbaarheid. Ik gebruik hiervoor de term Christusbewustzijn.

Omdat de Logos vlees werd kon deze zich nadien duidelijker en prominenter manifesteren in de mens. In ons allen ligt Lees verder

De kruisgang naar de hoofdschedelplaats Golgotha, artikel van Jan van Rijckenborgh uit het Tijdschrift Pentagram

Wat is het kruis van Jezus voor de mens die het pad van de roos en het kruis wil gaan? Zouden de antwoorden op deze vraag, wanneer ze aan diverse kandidaten gesteld worden, volkomen gelijkluidend zijn? Zouden zij getuigenis geven aan een klaar en helder, van-binnen-uit beleefd inzicht?

Er zijn redenen om er ernstig aan te twijfelen. Jezus Christus stelde dergelijke vragen dikwijls aan zijn leerlingen en uit de antwoorden bleek Lees verder

Esoterische betekenis van de zeven kruiswoorden van Jezus volgens Jan van Rijckenborgh en Catharose de Petri

Het navolgen van Jezus stelt de volledige dialectiekverbreking in uw bestaanscirkel. Deze zelfverbreking wordt aangeduid als een kruisgang, en deze kruisgang heeft, in overeenstemming met de zeven gangen van Shamballa, ook zeven fasen. De zevenvoudige kruisgang is en beduidt een zevenvoudige herschepping naar de natuur en naar de geest.

Wanneer de leerling het proces van dialectiekverbreking in zijn bestaanscirkel heeft aangevangen, dan komt hij tot de ontdekking, dat hij in deze poging een niet verwachte hulp ontvangt van de dialectiek zelf.

Immers wanneer de leerling zich stelt buiten het gewone leven en zich erboven verheffen gaat, dan wordt de gewone natuur hem spontaan vijandig. Wanneer u zich niet met een zekere vorm van leven associëren wilt, stoot dat leven u uit, mede met behulp van deze vijandigheid aan het kruis van verlossing genageld. En zo bemerkt u, hoe ook hierin alle dingen mede ten goede werken voor degenen die zich naar het ware leven wenden gaan.

De vijand wil u straffen voor uw afzijdigheid, en ziet, deze straf wordt u tot een genade. En daarom spreekt de leerling die dit onderkent: ‘Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen!’

En van stonde aan is de kruisgang een feit geworden, en wordt het licht rond de kandidaat. Zo licht, dat de anderen, die dit niet begrijpen, het ervaren als een intense duisternis. De eerste dag van de kruisgang is voorbijgegaan. En de Elohim zien dat het goed is.

In het Licht staande, met gespreide armen, horen wij opnieuw de kandidaat spreken. Hij zegt: ‘Vrouw, zie uw zoon!’

Bedoeld wordt hier een roep tot de wereldmoeder van Shamballa, de beheerder van het uitspansel. Gij heilige, universele voedster van alle kinderen van God, zie uw stervende zoon naderen voor de zeven gangen van Shamballa!

Deze roep om kracht neemt steeds toe in vibratie en potentie. Het vergeten en zo lang verloren woord wordt weer gesproken. En de Elohim zien dat het goed is. De tweede dag van de kruisgang is voorbij gegaan.

Wanneer dat woord gesproken wordt, u zult het begrijpen, dan gaat het antwoord komen. En daarom klinkt het juichend: ‘Zoon, zie uw moeder!’ De heilige voedster van het leven verschijnt en opent het pad voor de pelgrim. De derde dag vaart voorbij op de weg naar Shamballa.

En hoort, de wereldmoeder spreekt zelf in de wielingen van de nieuwe ethers en in de zachte, tere muziek van de krachtbaan waarover de pelgrim gaat: ‘Heden zeg ik u, zult u met mij in het paradijs zijn!‘ Het is het antwoord van de vierde dag. En de Elohim zien dat het goed is.

En zo zult u de sleutelvibratie van de vijfde dag inzien, een vibratie die te vertolken is in dat ene woord: ‘Dorst! … Mij dorst!…’ Staande op het pad naar Shamballa is er een steeds intenser hunkering naar het einde, naar de vervulling. En dus een steeds intensere dynamiek en dus een steeds grotere inspanning tot het doel. En de Elohim zien dat het goed is … de vijfde dag!

En ziet … de vervulling nadert. De leerling is gekomen tot de zesde zevenkring – de leerling wordt weer de mens van de oorspronkelijke gedaante en heerlijkheid. Hij ziet de Elohim zelf en lijfelijk. En er is in zijn wezen een sprakeloze, alles vervullende dankbaarheid, zich tenslotte formulerende in dat ene alleszeggende dankgebed: ‘Eloi, Eloi, lama sabachtanie!’ Elohim, Elohim, hoe hebt gij mij verheerlijkt! Dat is de juichende en bruisende zesde dag! En de Elohim zien dat het goed is.

Zo vaart de eeuwigheid zelf aan. Het grote kruiswerk is verricht. En allen getuigen in die eeuwigheidsrust in het hart van Shamballa, de eeuwigheidsrust van de zevende dag: ‘comsummatum est‘ – het is volbracht!

De pelgrim is aangekomen in de wijde klaarten van het oorspronkelijk Levensveld. En de Elohim zagen dat het goed was.

Tekst: De broederschap van Shamballa van Jan van Rijckenborgh en Catharose de Petri.

Handelingen van Johannes: Jezus heeft zelf niet geleden op het kruis

De Handelingen van Johannes vertellen enige gebeurtenissen uit het leven van de apostel Johannes tijdens zijn verblijf in Klein-Azië. Opvallend in deze Handelingen is een lange verhandeling over het aardse leven van Jezus in de paragrafen 87 t/m 105. Johannes vertelt daar dat Jezus tijdens zijn leven op aarde een onstoffelijk lichaam droeg en dat hij tijdens de kruisiging niet zelf heeft geleden maar slechts zijn lichaam. Hieronder volgt dat gedeelte.

Toen ik hem zag lijden, hield ik het niet uit maar vluchtte naar de Olijfberg en weende over wat hem was overkomen. En toen hij op vrijdag op het zesde uur aan het kruis gehangen werd, was er duisternis over de gehele aarde gekomen.

En mijn Heer stond in het midden van de spelonk en verlichtte me en zei: ‘Johannes, voor de menigte daar beneden in Jeruzalem word ik gekruisigd en doorstoken met lansen en staven en drink ik gal en azijn. Ik spreek tot je en luister naar wat ik je zeg. Ik heb je ingegeven naar deze berg te gaan, opdat je zult horen wat een leerling moet vernemen van zijn leermeester en een mens van God.’

Toen hij dat gezegd had, liet hij me een lichtend kruis zien dat stevig verankerd was en op het kruis was een grote menigte die veelvormig was. Maar hij had wel één vorm en zijn aanblik bleef gelijk. En ik zag de Heer boven het kruis zonder uiterlijke gestalte, alleen met een stem; niet een stem die ons bekend is, maar zoet, lieflijk en waarlijk goddelijk, en die zei tegen ons:

‘Johannes, het is noodzakelijk dat er één is die dit van me hoort, want ik heb één mens nodig die zal luisteren. Dit lichtend kruis wordt soms door mij Woord genoemd vanwege jullie, soms verstand, soms Christus, soms deur, soms weg, soms brood, soms zaad, soms opstanding, of Zoon, Vader, Geest of leven, soms waarheid, geloof en soms genade, dit alles met het oog op de mensen.

Maar wat het werkelijk is, zoals het zichzelf kent en het aan jullie gezegd wordt: het is de grens van alle dingen en het stevige markeringspunt van de vaststaande dingen die uit het wankele (zijn ontstaan) en het evenwicht van de wijsheid, wijsheid namelijk in evenwicht.

Er zijn plaatsen aan de rechter en de linkerkant, machten, krachten, heerschappijen, demonen, werkingen, dreigingen, uitbarstingen van toorn, duivels, satans en de onderste wortel waaruit de natuur van de dingen te voorschijn komt.

Dit is het kruis dat het Al stevig heeft verankerd door het Woord, en dat afgegrensd heeft wat geworden is en wat van onderen is en dat vervolgens ook, één zijnde, alles bevestigd heeft. Dit is niet het houten kruis dat je zult zien als je hier nu vandaan gaat.

Ook ik ben het niet die aan het kruis hangt, die je niet ziet, maar van wie je alleen de stem hoort. Ik ben het niet waarvan men het dacht, daar ik niet ben die ik voor velen ben. Maar wat ze over me zullen zeggen, is laag en mij niet waardig. Als ook de plaats van rust niet gezien wordt en ook niet uitgesproken wordt, hoeveel te meer zal de Heer daarvan niet gezien of uitgesproken hebben.

De menigte om het kruis is de lagere natuur. En als zij, die je in het kruis ziet, nog zonder vorm zijn , dat betekent dat nog niet elk lid is toegevoegd van hem die is neergedaald. Maar wanneer de natuur van de mens is opgenomen en het geslacht dat naar me toekomt aan mijn stem gehoorzaamt, zal hij die me nu hoort, daarmee verenigd worden.

Hij zal niet meer zijn die hij nu is, maar boven de menigte, op de plaats waar ik nu ben. Want zolang je jezelf niet de mijne noemt, ben ik niet wat ik was. Indien je me hoort, zul je horende zijn zoals ik.

En ik zal zijn wat ik was wanneer jij, zoals ik bij mij bent. Want van hem ben je. Bekommer je daarom niet over de massa en veronachtzaam hen die buiten het geheimenis staan. Want weet dat ik geheel bij de Vader ben en de Vader bij mij.

Niets van de dingen waarvan ze zullen spreken, heb ik geleden. Integendeel, dat lijden wat ik jou en de anderen getoond heb bij het dansen, wil ik een geheimenis laten noemen. Want wat je bent, zie je. Dit heb ik je laten zien. Maar wat ik be,n dat weet ik alleen, niemand anders.

Laat mij dan hebben wat van mij is, en wat van jou is, zie dat door middel van mij. Kijk naar mij op een waarachtige manier, dat ik niet ben wat ik zei, maar wat jullie in staat zijn te begrijpen, omdat je ermee verwant bent.
Je hoort dat ik lijd, maar ik lijd niet, niet lijdend en toch lijdend, doorstoken en niet geslagen, hangend en toch niet gehangen, bloed uit mij stromend en toch niet bloedend.

Kortom, wat ze zeggen omtrent mij, is mij niet overkomen en wat ze niet zeggen, dat heb ik geleden. Wat dat is, heb ik je in het geheim toevertrouwd, want ik weet dat je het zult begrijpen.

Ken me daarom als het grijpen van een woord, het doorboren van een woord, het bloed van het woord, de wond van het woord, het vastnagelen van een woord, het lijden van een woord, de dood van het woord.

Dit spreek ik terwijl ik afscheid neem van het mens-zijn. Doorzie vooral het woord, dan zul je de heer doorzien en zijn mens-zijn in de derde plaats, en wat hij heeft geleden.’

Toen hij dit tot mij had gesproken en nog andere dingen die ik niet weet uit te spreken zoals hij wil, werd hij opgenomen terwijl niemand van de menigte het zag. En toen ik afdaalde, lachte ik hen allen uit, daar ze tot mij gezegd hadden wat ze over hem gezegd hadden.

Ik bewaar dat alleen voor mezelf, dat de Heer alles symbolisch en volgens plan heeft uitgevoerd tot bekering en redding van de mens.

De apocriefen van het nieuwe testament AFJ KleinTekst: Handelingen van Johannes 97-102, uit De Apocriefen van het Nieuwe Testament onder redactie van Dr. A.F.J. Klein

10 De begrafenis en de opstanding van Jezus, verhaal uit de kinderbijbel van Nita Abbestee.

Toen Jezus zijn aardse stoffelijke kleed had afgelegd en naar de mening van de mensen gestorven was, kwam nog laat in de avond een rijk en aanzienlijk man, Jozef van Arimathéa, bij Pilatus. Hij vroeg hem of hij het lichaam van Jezus van het kruis mocht afnemen om het te begraven. Pilatus gaf dadelijk zijn toestemming.

En Jozef van Arimathéa, die al heel lang trachtte een waardige volgeling van Jezus te zijn, kocht rein wit linnen om daarmee het aardse lichaam van Jezus zorgvuldig te omwikkelen.

Nu bezat Jozef van Arimathéa een prachtige, stille tuin. In een verre hoek daarvan, in een rotsachtig gedeelte, was een ruimte uitgehouwen die wel als graf zou kunnen dienen. Daarin legde hij voorzichtig het lichaam van Jezus neer en sloot de ingang af met een grote, zeer zware steen.

Enkele vrouwen, die Jezus zeer liefhadden, waren de eigenaar van de tuin op korte afstand gevolgd en zagen precies wat er gebeurde. Zij waren onuitsprekelijk bedroefd over alles wat hun geliefde meester overkomen was. Zij voelden zich geheel en al verlaten. Want zij meenden, evenals zo velen, dat hij werkelijk gestorven was en daarom besloten zij het enige voor hem te doen wat hen nog overbleef.

Toen dan Jozef van Arimathéa de tuin weer verlaten had, gingen ook zij naar huis en bereidden van kostbare kruiden heerlijk geurende zalven. Die wilden zij Jezus brengen als een laatste groet; als een laatste bewijs van hun liefde voor hem, opdat een lieflijke geur hem zou blijven omringen.

De volgende dag was het sabbat en konden zij niet gaan. Volgens de joodse wetten mocht men dan niets doen. Maar de daaropvolgende dag, ‘op de eerste dag van de nieuwe week’ gingen zij bij het eerste morgenlicht met hun kruiken vol geurige zalven op weg naar de stille tuin.

Zo vroeg in de morgen, dachten zij, zou niemand hen opmerken en konden ze ongestoord hun werk verrichten. Maar hoe schrokken zij toen ze daar bij het graf enkele Romeinse soldaten vonden, die de wacht hielden.

Want zij wisten niet dat enkele overpriesters en Farizeeën, die gehoord hadden waar het lichaam van Jezus heengebracht was, tegen Pilatus hadden gezegd: ‘Wij dachten er opeens aan dat deze Jezus, toen hij nog leefde, zei dat hij drie dagen na zijn dood weer tot leven gewekt zou worden. Dat geloven wij natuurlijk helemaal niet. Maar het zou wel kunnen dat zijn discipelen zijn lichaam stilletjes wegnemen en ergens anders verbergen. En dat zij daarna aan iedereen gaan vertellen en bewijzen, dat hij werkelijk uit de dood is opgewekt! Daarom vragen wij u dit graf te laten bewaken tot na de derde dag, zodat er niets kan gebeuren!’

Pilatus wilde deze geschiedenis het liefst zo snel mogelijk van zich afschudden en gaf dadelijk toe. ‘Hier hebt u een wacht; ga heen en verzeker het graf naar uw beste weten’, zei hij. Zo kregen dus de overpriesters en Farizeeën een paar soldaten mee naar de hof van Arimathéa. Drie dagen moesten zij daar de wacht houden, zodat niemand het graf kon binnengaan.
Daardoor kwam het, dat de beide vrouwen hun kruiken vol geurige zalven niet konden brengen en dat bedroefde hen natuurlijk zeer. Verslagen stonden zij daar enkele ogenblikken, terwijl de soldaten hen wantrouwend bekeken.

Maar plotseling, toen zij elkaar fluisterend vroegen wat zij nu moesten doen, begon de aarde onder hun voeten te beven. En, zo zegt ons de heilige taal, ‘Een engel van de Heer daalde neer uit de hemel, wentelde de steen voor de ingang van het graf weg, en ging daar op zitten. Zijn uiterlijk was licht en zijn klederen waren als sneeuw.’

Wij mogen dit zo begrijpen, dat vanuit het koninkrijk van God een lichtende, reine kracht ingreep om de verblinde mensen te bewijzen wat zij niet wilden geloven. Door deze kracht werden de soldaten zozeer bevreesd, dat zij machteloos neervielen.

Maar tot het hart van de vrouwen klonken de woorden: ‘Wees niet bevreesd! Jullie zoeken Jezus, de gekruisigde, maar hij is hier niet! Want hij is opgewekt, zoals hij gezegd heeft. Kom en zie waar Zijn lichaam gelegen heeft, en ga terstond op weg en zeg zijn discipelen dat hij is opgestaan uit de dood. En zie, hij gaat u voor naar Galiléa; daar zult u hem zien! Zie, ik heb het u gezegd!’

Toen de vrouwen gezien hadden dat alleen nog het linnen in de uitgehouwen ruimte lag, gingen zij dadelijk in grote vreugde en blijdschap heen. En zij haastten zich voort, om het aan allen te vertellen die de meester liefhadden. Zij geloofden de woorden van de engel zonder ook maar enige twijfel. En zie, toen zij al een heel eind op weg waren, kwam Jezus zelf hen tegemoet.

‘Wees gegroet!’ sprak hij. Verheugd vielen de vrouwen voor hem neer om hem te aanbidden. Maar Jezus sprak: ‘Weest niet bevreesd! Ga heen en bericht mijn broeders dat zij naar Galiléa gaan. Daar zullen zij mij zien!’
Overgelukkig met de opdracht van de meester spoedden de vrouwen zich daarna verder, tot zij enkele broeders ontmoetten.  ‘Luister,’ riepen zij uit. ‘Onze Heer Jezus Christus is waarlijk opgestaan! Hij leeft en komt naar jullie. Ga naar Galiléa, daar zal hij tot jullie komen!’ En zij die deze boodschap hoorden, waren zeer, zeer verheugd!

Toch waren er enkelen die het bijna niet durfden te geloven. Zij wilden zelf onderzoeken of het graf  werkelijk leeg was. Daarom gingen zij eerst naar de hof van Arimathéa waar zij, evenals de vrouwen voor hen, alleen het linnen in de uitgehouwen ruimte vonden. Maar Jezus de Heer ontmoetten zij daar niet. Daardoor werd hun twijfel weer sterker.

Twee van hem begaven zich naar Emmaüs, een zeer klein dorpje, niet ver van Jeruzalem. En natuurlijk bespraken zij onderweg het gebeurde van de laatste dagen met elkaar. Zonder dat zij het merkten, liep er geruime tijd iemand met hen mee, die naar hun gesprekken luisterde. Het was Jezus! Maar zij waren er zo zeker van dat hij dood was, dat zij hem niet eens opmerkten.

Zelfs toen Jezus tot hen begon te spreken, herkenden zij hem nog niet! ‘Wat zijn dit toch voor droevige gesprekken die ge voert?’ vroeg hij. ‘Waar heeft u het toch over?’ De mannen bleven een ogenblik stilstaan en keken verbaasd naar hun metgezel, die ze nu pas opmerkten. Toen antwoordden zij op sombere toon: ‘Bent u de enige vreemdeling in Jeruzalem, dat u niet weet wat daar in de afgelopen dagen is gebeurd?’

‘Wat is er dan gebeurd dat u zo droevig stemt?’, vroeg Jezus opnieuw. Daarop vertelden zij hem van hun grote vriend ‘Jezus de Nazarener, een groot profeet, machtig in woord en werk voor God en het gehele volk.’ Zij vertelden hoe menigeen uit het volk gehoopt had dat hij hen zou redden van de Romeinse overmacht en hun koning zou worden.

Er klonk droefheid en verlangen in hun stemmen, een intens verlangen naar de heerlijke dagen, toen hun heer en helper nog bij hen was en hen met zijn liefde en wijsheid omringde! Te weinig hadden zij gebruik gemaakt van die heerlijke tijd. Te weinig hadden zij acht geslagen op zijn woorden, wanneer hij sprak over zijn terugkeer naar het Koninkrijk van God! En nu waren zij verslagen en vroegen zich telkens opnieuw af, wat hij gezegd had en hoe hij het bedoeld had.

En nog merkten zij niet dat het Jezus zelf was, die daar naast hen ging, zo waren zij verdiept in hun smart om zijn schijnbaar heengaan. En zij vertelden verder, hoe enkele vrouwen in de vroege morgen vol vreugde bij hen waren gekomen en hadden gezegd dat zij het graf leeg hadden gevonden. Dat een engel tot de vrouwen gesproken had. Dat hij was opgestaan en leefde! Ja, dat zij hem hadden gezien en gesproken!’

Zij eindigden hun verhaal met te vertellen, hoe zij zelf ook waren gaan kijken en alles vonden, zoals de vrouwen het zeiden. Maar de geliefde meester zagen zij niet en dat had hun harten vervuld met grote droefheid en twijfel.

Geduldig hoorde Jezus hun droeve woorden aan. Maar toen zij eindelijk zwegen, sprak hij:  ‘O onverstandigen en tragen van hart! Waarom hebben jullie toch niet geloofd wat de profeten van oudsher gezegd hebben? Zij verkondigden immers al dat dit met de Christus gebeuren moest, opdat hij in grote heerlijkheid zou opstaan en zegening aan alle mensen zou brengen!’ En hij legde hen uit wat de oude profeten met hun woorden bedoeld hadden.

De mannen luisterden. Zij waren vol verbazing, dat deze vreemdeling al die dingen wist. Maar … toch herkenden zij hem nog niet. Al pratend en luisterend naderden zij het dorp Emmaüs en Jezus wilde afscheid nemen en verder gaan.

Maar omdat het al donker werd, zeiden de mannen: ‘Blijf toch bij ons! Zie, de avond daalt en straks zijn alle wegen duister.’ Zo ging Jezus met hen naar binnen. En toen de maaltijd klaarstond, ging hij met hen aan tafel. Toen nam Jezus het brood en brak het in stukken. En nadat hij er de zegen over had uitgesproken, reikte hij het hun aan…

En zie, op datzelfde moment brak het Licht door in hun harten en werden hun ogen geopend. Zij herkenden hem. Wat een vreugde! Nu waren hun harten gerust! De geliefde meester leefde waarlijk!

Plotseling was het helder en klaar voor hen dat Jezus Christus, de zoon van God, onmogelijk door mensenhanden gedood zou kunnen worden! Zij begrepen niet dat zij ook maar een ogenblik hadden kunnen twijfelen. En even onopgemerkt als Jezus op de weg bij hen was gekomen, verdween hij weer uit hun midden …

Deze geschiedenis is misschien wat moeilijk te begrijpen. Wij moeten echter wel bedenken dat Jezus, als Gods zoon, van zijn Vader alle macht had gekregen in de hemel en op aarde. Dat wil zeggen dat hij de macht bezat om overal waar hij dat nodig vond, zichtbaar te verschijnen.

Hij kon welbewust van alle stoffen en krachten in de hemel en op aarde gebruik maken. Daardoor kon hij dus ook zichzelf een zichtbaar stoffelijk lichaam verschaffen om tot de mensen op aarde te kunnen spreken.

De twee discipelen keerden zo spoedig mogelijk naar Jeruzalem terug. Hun harten waren vol van hun ontmoeting met Jezus en zij haastten zich naar de overige discipelen om alles te vertellen. Terwijl de anderen hun opgewonden woorden aanhoorden, verscheen Jezus ook daar in hun midden.

Opgetogen hadden zij geluisterd naar het verhaal van hun vrienden, maar nu Jezus daar werkelijk voor hen stond, schrokken zij toch wel erg. Zij konden haast niet geloven dat het waar was!

Jezus zag de verschrikte blik in hun ogen en de twijfel in hun harten en hij voeg: ‘Waarom schrikken jullie toch zo? En waarom komt er twijfel in jullie harten op? Zie mijn handen en mijn voeten en betast mij. Dan zullen jullie bemerken dat ik een werkelijk echt mens ben van vlees en beenderen!’

Hun blijdschap keerde terug toen zij zijn woorden hoorden. En om hun geloof volledig te maken, vroeg hij: ‘Hebben jullie hier iets voor mij te eten?’ Ja, natuurlijk, dat hadden zij! En toen hij voor hun ogen al het eten opat, was alle twijfel uit hun harten verdwenen.

Hun harten waren nu weer volkomen open! Nu kon hij ook hun verstand verlichten. En zij begrepen alles wat door de profeten in het Oude Testament geschreven was. En wat in de Psalmen stond over Christus, over zijn machtig werk voor wereld en mensheid, over zijn kruisgang en zijn opstanding uit de dood.

Zij voelden zich rijk gezegend, dat zij dit nu allemaal duidelijk mochten verstaan. En nog groter werd de vreugde van hun harten, toen Jezus vertelde dat al deze wonderbare dingen over de gehele wereld verteld moesten worden en dat zij daarmee mochten beginnen. En alles waardoor en waarmee God de Vader zijn zoon had geholpen en gezegend, droeg Jezus nu over aan zijn volgelingen, opdat zij zouden werken zoals hij gewerkt had.

Afbeeldingen: William Hole

Tekst: Jeugdbijbel van Nita Abbestee

9 De kruisiging van Jezus, verhaal uit de kinderbijbel van Nita Abbestee.

Daarop voltrok zich wat in de heilige taal van de Bijbel de kruisiging wordt genoemd. Jezus werd door de Romeinse soldaten naar een heuvel buiten de stad gevoerd. Onderweg passeerde een man, genaamd Simon van Cyrene de stoet, en deze werd gedwongen het kruis achter Jezus aan te dragen.

Een grote menigte volgde hen. Velen drongen joelend en scheldend om hem heen, maar er waren ook velen, vooral vrouwen, die Lees verder

Simon Petrus verloochent zijn heer drie keer voordat de haan kraait, verhaal uit kinderbijbel van Nita Abbestee.

Er was nu voor de soldaten en overige mannen geen aanleiding meer heftig op te treden. Want Jezus liet zich zonder enig verzet naar de hogepriester Kajafas leiden. Daar waren alle schriftgeleerden en priesters bijeengekomen. Met elkaar wilden zij hem nog eens ondervragen, in de hoop iets verkeerds in hem te vinden.

Petrus, die ook gevlucht was, maar nu toch de stoet op enige afstand volgde, zette zich ongemerkt Lees verder

6 Jezus in de hof van Getsemane met Petrus, Johannes en Jacobus volgens de kinderbijbel van Nita Abbestee. Judas verraadt zijn heer.

Zacht sprekend liepen zij door de stille avond, tot zij bij een grote tuin kwamen, de Hof van Getsémané. Daar gingen allen binnen. Jezus verzocht de apostelen om dicht bij de ingang op hem te blijven wachten. Zelf wilde hij de hof nog verder binnengaan.

Alleen Petrus en nog twee anderen vroeg hij om met hem mee te gaan. Even later verzocht hij ook hen om achter te blijven en hij ging Lees verder

5 De viering van het laatste avondmaal door Jezus en zijn twaalf discipelen volgens de kinderbijbel van Nita Abbestee

Jezus en de discipelen namen aan de tafel plaats. Ook Judas was erbij. En terwijl zij aten, keek Jezus de kring rond en sprak ernstig: ‘Voorwaar, ik zeg jullie dat één van jullie mij verraden zal.’

Verschrikt keken zij elkaar aan. En ieder voor zich vroeg angstig: ‘Heer, dat zal ik toch niet zijn? Want zij kenden hun eigen zwakheden. En plotseling waren zij bang, dat zij misschien onbewust iets gedaan of Lees verder