Teksten van Omraam Mikhaël Aïvanhov over Pasen: communie, brood en wijn, de graal, het kruis, het graf, de opstanding en de verrijzenis

Communie (in vol bewustzijn zonnestralen opvangen)

Wat doet de aarde terwijl ze om de zon draait? Ze danst. Elke dag danst ze onvermoeibaar. De dag waarop ze niet meer zal dansen, zal ze sterven. Om niet te sterven, om het ware leven te leiden, leren ook wij elke ochtend voor de zon te dansen. Voor de zon dansen, dat wil zeggen je best te doen om in harmonie te trillen met dit licht dat schittert en de ruimte vult.

De dageraad is dat heilige moment, waarop we ons de dag tevoren reeds moeten voorbereiden om de zonnestralen volledig met ons volle bewustzijn te ontvangen. En dat is ook de ware communie. Het gaat er niet om de christelijke communie met brood en wijn te geringschatten: zij voedt de ziel van hen die deze symbolen begrijpen. Maar voordat ze brood en wijn worden, bevinden het lichaam en het bloed van Christus zich in het universum, en wij voelen ons daar één mee via het licht en de warmte van de zon.

Omraam Mikhael Aivanhov over de opstanding 600

Brood en wijn (het avondmaal)

Dat is wat tussen onze geest en het fysieke lichaam staat. Als deze lagere natuur niet voortdurend bezig was allerlei soorten rook en uitwasemingen te scheppen, zou onze geest de volmaakte beheersing over het fysieke lichaam bezitten.

Tijdens de laatste maaltijd die hij deelde met zijn leerlingen, nam Jezus brood, zegende het, brak het, gaf het hun en zei: ‘Neem, eet, want dit is mijn lichaam.’ Toen nam hij een beker wijn, zegende deze, gaf hem hun en zei: ‘Neem en drink, want dit is mijn bloed… Doe dit tot mijn gedachtenis.’

Dit zijn de gebaren en woorden die de priester tijdens de heilige mis herhaalt op het moment van de communie. Je kunt niet begrijpen wat de mis in feite is, tenzij ze wordt opgevat als een magische ceremonie. En de communie is het belangrijkste moment van die ceremonie, want brood en wijn vertegenwoordigen de twee grote principes, het mannelijke en het vrouwelijke, die aan de oorsprong liggen van de schepping.

Maar waarom hebben de gelovigen in de katholieke kerk sedert eeuwen de communie alleen gevierd met het brood, de hostie, het lichaam van Christus, wat het mannelijke principe vertegenwoordigt? De wijn, het bloed van Christus, het vrouwelijke principe, is slechts aan de priesters voorbehouden.

De gelovigen worden dus alleen gevoed met een enkel principe, het mannelijke; het vrouwelijke principe ontbreekt. Vanuit symbolisch oogpunt echter is bij de ware communie de aanwezigheid van beide principes nodig.

De graal

Wat weten we over de Graal? Volgens de legende zou ze zijn geslepen uit een smaragd, die uit Lucifers voorhoofd zou zijn gevallen, op het moment waarop hij in de afgrond werd geworpen, toen hij in opstand kwam tegen God.

Andere verhalen vertellen dat het de beker is die Jezus zou hebben gebruikt tijdens het Laatste Avondmaal; daarna, toen hij was gekruisigd, zou Jozef van Arimathea zijn bloed daarin hebben opgevangen. Of deze verhalen nu waar zijn of legendarisch, belangrijk is te begrijpen dat de graal een symbool van de mens is, die erin geslaagd is in zichzelf de goddelijke Geest aan te trekken en vast te houden.

Smaragd is groen van kleur, de kleur van Venus, het vrouwelijke principe. Bloed is net als een robijn, rood van kleur, de kleur van Mars, het mannelijke principe. De Graal is dus het symbool van de vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke principe, Mars en Venus, echter in hun meest verheven aspect, waarin ze samensmelten met de zon (mannelijk principe) en de maan (vrouwelijk principe).

Het ideaal van de leerling is zelf die Heilige Graal te worden, waarin hij het bloed, de liefde van Christus zal opvangen. Daarom moet hij werken aan zijn eigen materie, haar verfijnen, haar waardevol maken, zodat ze in harmonie vibreert met de Geest. En dan zal de Geest neerdalen om in hem te komen wonen.

Het graf van de mens: zijn lagere natuur

Er staat in de evangeliën dat drie dagen nadat het lichaam van Jezus van het kruis was genomen en in het graf gelegd, Maria Magdalena, Maria, de moeder van Jacobus en Salomé ontdekten dat de steen, die het graf afsloot was weggerold, en zij gingen de leerlingen vertellen dat Jezus was opgestaan.

Maar het is niet de fysieke werkelijkheid van dat feit die het belangrijkst is. Het wezenlijke is de betekenis ervan voor ons innerlijk leven, en het beeld van het zaad helpt ons dit te begrijpen. Het zaad dat in de grond wordt gestopt, splijt in tweeën, en dan sterft het nadat het uit zijn binnenste de levenskiem heeft laten ontspruiten.

Het graf is onze lagere natuur waarin we een opening moeten maken om eruit te kunnen komen. Sommigen hebben in het graf een symbool gezien van het fysieke lichaam, en dat is niet helemaal verkeerd, maar in feite is het datgene wat de openbaring van het goddelijk leven, de openbaring van de geest verhindert niet zozeer het fysieke lichaam, maar eerder het fluïdische dekschild, gemaakt van alle verlangens, begeerten en geharrewar van onze lagere natuur.

Het kruis

De christenen zijn gewend om het kruis alleen te beschouwen als werktuig van Jezus’ dood. Maar in werkelijkheid heeft het kruis een veel bredere betekenis. Natuurlijk, het kruis herinnert aan de dood van Jezus, maar dat is slechts één aspect.

De kruisiging van Jezus is een historisch moment geweest, maar het kruis zelf is het symbool van een kosmische werkelijkheid en het moet daarom ruimer worden opgevat. De verticale lijn staat voor het mannelijke principe, de horizontale lijn vertegenwoordigt het vrouwelijke principe, en deze twee lijnen zijn niet van elkaar gescheiden: ze kruisen elkaar inderdaad en door elkaar te kruisen, verenigen ze zich. Het kruis symboliseert dus het werk dat het mannelijke en vrouwelijke principe samen uitvoeren in het universum.

Van het kruis is een ander symbool afgeleid: het hexagram ofwel het zegel van Salomo, dat bestaat uit twee in elkaar geschoven driehoeken. In de overgang van de rechte lijn naar de driehoek is het kruis verrijkt met nieuwe betekenissen, maar het is dezelfde idee, dezelfde wet, het is altijd het werk van de twee principes.

De opstanding

De opstanding is niets anders dan een levensstroom die gebieden doorkruist waar, fysiek of psychisch, ziekte en dood hun werk waren begonnen.

Zoveel natuurverschijnselen kunnen ons een idee geven van dat proces! Niet alleen de kiem die uit de zaadkorrel komt, maar ook het kuiken dat uit het ei kruipt, sommige dieren die uit hun winterslaap ontwaken, de pop die een vlinder wordt, zijn beelden van de opstanding.

En de bomen?…Ook zij verrijzen in het voorjaar: al zijn takken, zwart en kaal, worden bedekt met bladeren en bloemen! Dat is ook een opstanding.

En waarom staan zij op? Omdat ze niet gestorven zijn, omdat het leven altijd daar is.
Al die natuurverschijnselen stemmen overeen met de mens. Fysiek, psychisch, ‘sterft’ de mens elke dag en staat hij weer op.

Wanneer het leven in hem verzwakt, sterft hij; wanneer het hem weer bezoekt, staat hij op. Het is alsof er nieuw bloed door zijn aderen stroomt.

Het is alleen het leven, het goddelijk leven dat ons doet opstaan, en wij moeten eraan werken om dat leven te verkrijgen.

De verrijzenis

Zaad dat in de aarde werd gestopt, is vergelijkbaar met een schepsel dat in een graftombe wordt opgesloten. Wanneer de engel van de warmte komt, wekt hij het door te zeggen: ’Vooruit, sta nu op, verlaat het graf!’

En kijk eens hoe dit leven, dat in een lijkwade was gewikkeld, begint te bewegen: een kleine twijg verdeelt het zaad in tweeën en zet een groeiproces in werking, waardoor het op een dag een geweldige boom zal worden. Dat is nu de verrijzenis.

Om te verrijzen, moet je het graf openen, en enkel warmte opent graven. De warmte, dat wil zeggen de liefde. Wie veel liefde in zijn hart heeft, een belangeloze, spirituele liefde, opent het graf van zijn cellen.

Zolang je cellen niet worden verlevendigd, tot leven gewekt, blijven zij inactief en kun je niet al je innerlijke rijkdommen ervaren. Maar na deze verrijzenis, na het opwekken van je cellen, breidt je bewustzijn zich uit en, doorheen alles wat je voelt en beleeft, beweeg je je in een andere dimensie, die van de geest.

Omraam Mikhael Aivanhov

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *